Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

 Όταν πριν ένα μήνα, ένα ορμητικό ποτάμι διαμαρτυρίας πλημμύριζε τους δρόμους της Ελλάδας, απειλώντας να παρασύρει την απάνθρωπη πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τη συνέχεια.

 Η «νέα κυβέρνηση» Παπαδήμου με τις ανύπαρκτες δυνατότητες και προθέσεις επαναδιαπραγμάτευσης των ήδη συμφωνημένων οδυνηρών μέτρων, έρχεται να ολοκληρώσει το έργο της οριστικής υποθήκευσης του μέλλοντος της χώρας μας.

 Η επικύρωση και αποδοχή της δανειακής σύμβασης που υποτίθεται ότι είναι σωτήρια για την πατρίδα:

·  Επικυρώνει αναδρομικά την αντισυνταγματική (αφού δεν εισήχθη ποτέ προς ψήφιση) πρώτη δανειακή σύμβαση.

·  Αποδέχεται την  παραίτησή μας από την εθνική μας κυριαρχία αφού σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο που διέπει τη σύμβαση «…ο Δανειολήπτης (Ελλάδα) αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει». Δηλαδή αν για κάποιο λόγο αδυνατούμε να εκπληρώσουμε τους όρους του δανείου-κάτι πολύ πιθανό- η Ελλάδα και τα περιουσιακά της στοιχεία θα «βγουν στο σφυρί» προκειμένου να ικανοποιηθούν οι δανειστές της.

·  Εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές αφού πριν απ’ αυτή μια ελληνική κυβέρνηση που θα τολμούσε να επανακαθορίσει τους όρους αποπληρωμής του (πράγμα που αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική έξοδο από την κρίση) μπορούσε να το πράξει με μονομερή, κυριαρχική πράξη της. Τώρα όμως…

 Συνάδελφοι, η Δ.Α.Κ.Ε. του Αριστοτέλη της Αθήνας που πάντα είχε τον τίτλο της Δημοκρατική Ανεξάρτητη, προμετωπίδα, φιλοσοφία και στάση ζωής, ξεκαθαρίζει προς κάθε κατεύθυνση πως με οδηγό της αυτό το ΟΧΙ θα πορευτεί από εδώ και μπρος.  

Ø ΔΕΝ αναγνωρίζουμε καμία εθνική αναγκαιότητα στην ύπαρξη του θλιβερού θιάσου υπό το Λουκά Παπαδήμο.

Ø ΔΕΝ αναγνωρίζουμε καμία εθνική αναγκαιότητα στην ολέθρια σύμπραξη της Νέας Δημοκρατίας με το προδοτικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Γιώργου Παπανδρέου (και με τους αριβίστες, πατριδοκάπηλους του ΛΑ.Ο.Σ) που αποφάσισε η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας αγνοώντας τη βάση της αλλά κυρίως την ιστορική ευθύνη της για τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας.

Ø ΔΕΝ αναγνωρίζουμε κανένα χρέος, αφού πέρα από το γεγονός ότι αυτό που αποπληρώνεται είναι τόκοι προς τους δανειστές – ληστές, εμείς ως εργαζόμενοι ουδέποτε δημιουργήσαμε χρέος που θα πρέπει να ξεχρεώνουμε με το αίμα μας.

 Από αυτό το πολιτικό σύστημα βλέπουμε, με ειλικρινή απογοήτευση, πως τίποτε δεν έχουμε πια να περιμένουμε. Μοιραίοι και δειλοί (αν όχι εντολείς συμφερόντων) βαφτίζουν τον όλεθρο σωτηρία κι ανέπαφοι με τη σκληρή πραγματικότητα περιορίζουν την οπτική τους στις εκλογικές διεργασίες και την πολιτική τους επιβίωση. Αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πως ζουν τις τελευταίες ημέρες μιας Πομπηίας της οποίας οι ίδιοι προετοιμάζουν τον όλεθρο.

 Μένουμε μόνο εμείς οι εργαζόμενοι, οι καταχρεωμένοι και αλλεπάλληλα φορολογημένοι να παλέψουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ για να έχουν τα παιδιά μας μια ελεύθερη χώρα να ζουν, ελεύθερο αέρα να αναπνέουν.

Με την πίστη πως οι αγώνες κι οι θυσίες μας θα βρουν δικαίωση, αγωνιζόμαστε όλοι μαζί

ü Να σταματήσουμε αυτή την επικίνδυνη και αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων του μνημονίου και της εθνικής μειοδοσίας.

ü Να παλέψουμε για ανατροπή του επαίσχυντου μισθολογίου – βαθμολογίου, απαιτώντας οικονομική και επιστημονική αναβάθμιση.

ü Απαιτούμε χρήματα για την Παιδεία. Να μην αφήσουμε να ξεπουλήσουν το δημόσιο – δωρεάν σχολείο.

ü Πραγματική κι όχι ψευδεπίγραφη δίχρονη προσχολική αγωγή.

ü Να ξανακερδίσουμε τα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά δικαιώματα μας.

ü Διορισμούς στην εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες των μαθητών κι όχι της λογιστικής. Κάλυψη όλων των λειτουργικών κενών.

ü Αξιόπιστο, ανεξάρτητο, διεκδικητικό και αποτελεσματικό Συνδικαλιστικό Κίνημα. Διεκδικητικό και αγωνιστικό Δ. Σ. στο Σύλλογό μας. Να συνεχίσουμε με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση τους αγώνες.

Ø Δύο χρόνια η κυβερνητική λαίλαπα σαρώνει τα πάντα. Κατακτήσεις ετών χάνονται, το μέλλον μας υποθηκεύεται.

Ø Τα δύο τελευταία χρόνια μας έκλεψαν τέσσερις (4) μισθούς και με το νέο μισθολόγιο- φτωχολόγιο χάνουμε επιπλέον από 5% έως 30%. Ο μισθός του πρωτοδιόριστου πέφτει κάτω από τα 600€!!!

Ø Το νέο βαθμολόγιο συνδέει μισθό και αποδοτικότητα. Συνθλίβει το δικαίωμα της υπηρεσιακής εξέλιξης μέσα σε ασφυκτικά ποσοστά. Φέρνει τους νόμους της ζούγκλας στο σχολείο. Ο θάνατός σου η ζωή μου.

Ø Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα χάθηκαν.

Ø Η εργασιακή εφεδρεία οδηγεί σε βίαια έξοδο χιλιάδες εργαζόμενους και σύμφωνα με τους κυβερνώντες θα ισχύσει από τη νέα σχολική χρονιά και στην εκπαίδευση, με την πρόσθετη «απειλή» οι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων να «ενοικιαστούν» στους Ο.Τ.Α.

Ø Οι διορισμοί ανήλθαν στον ιλιγγιώδη αριθμό 133!!! Από το 1950 έχουν να πραγματοποιηθούν τόσοι λίγοι διορισμοί. Η ανεργία κτυπά τους εκπαιδευτικούς.

Ø Βιβλία δεν έχουν έλθει ακόμα στα σχολεία. Οι σχολικές επιτροπές αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα λειτουργικά έξοδα των σχολειών. Είναι σαφές το δημόσιο δωρεάν σχολείο εγκαταλείπεται από την πολιτεία.

Ø Ο 90χρονος θεσμός της Μετεκπαίδευσης καταργήθηκε. Οι εκπαιδευτικές άδειες σταμάτησαν.

Ø Οι διαδοχικές φοροεπιδρομές και η ακρίβεια μας καταδικάζουν σε αργό θάνατο.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

Βίτσα Αναστασία, δασκάλα του 67ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Γιάχου Τζένη, νηπιαγωγός του 76^ου Ν/γείου Αθηνών

Γκάγκαρη Αγγελική, δασκάλα του 141ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Γκουμάς Φίλιππος, δάσκαλος του 162^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Γούπος Δημήτρης, δάσκαλος του 145^υ Δημ. Σχολ. Αθηνών

Ζημιανίτη Λίνα, καθηγήτρια Αγγλικών του 99^ου Δημ. Σχ.. Αθηνών

Ζήσης Χρήστος, δάσκαλος του 52^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Ζουρελίδης Σίμος, δάσκαλος του 170^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Ιωάννου Παναγιώτα, νηπιαγωγός του 8^ου Ν/γείου Ν. Φιλ/φειας

Καζάνης Θανάσης, δάσκαλος του 3^ου Δημ. Σχολ. Ν. Φιλ/φειας

Κουτρουμπή Αλίνα, δασκάλα του 48^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Κωνσταντίνου Ιωάννα (Ζαννέτ),δασκάλα του 23^ου Δ. Σχ. Αθηνών

Μητροπούλου Μαρία, δασκάλα του 3ου Δημ. Σχολ. Ν. Φιλ/φειας

Μπακογιάννη Μαίρη, καθηγήτρια Φ.Α. του 4^ου Ειδ. Δ. Σχ. Αθηνών

Νατσκούλης Δημήτρης, δάσκαλος του 66^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Παπαδοπούλου Μαρία, δασκάλα του 39^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Πύλος Ευθύμης, δάσκαλος του 22^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Σαραντάκος Πάνος, δάσκαλος του 145^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Σινοπούλου Πόπη, δασκάλα του 53^ου  Δ. Σχ. Αθηνών

Σούκα Ελένη, δασκάλα του 141^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Συμεωνίδης Άγγελος, δάσκαλος του 5^ου Δημ. Σχολ. Ν. Φιλ/φειας

Τάτσης Γιώργος, καθηγητής Φ.Α. του 24^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Τετραδάκος Δημήτρης, δάσκαλος του 146^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Χατζημανωλάκη Μαρία, δασκάλα του 2^ου Δημ. Σχολ. Ν. Φιλ/φειας

  ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε.

Νίνος Βασίλης, δάσκαλος του 69^ου Δημ. Σχολ. Αθηνών

Σφυρής Δημήτρης, δάσκαλος του 2^ου Δημ. Σχολ. Ν. Χαλκηδόνας

ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΟΧΙ

ανοιχτή επιστολή προς την κεντρική επιτροπή της Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. και προς τη Δ.Α.Κ.Ε. δημόσιου τομέα

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

 Η συγκυρία μέσα στην οποία η νέα κυβέρνηση ανέλαβε επισήμως τα ηνία της εξουσίας, είναι ένα ακόμη σημείο κορύφωσης του δράματος που όλοι μας βιώνουμε από τον Απρίλιο του 2010 και μοιάζει να μην έχει τέλος.

 Επιτακτική είναι, λοιπόν, η ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε, ως παράταξη, τη στάση μας απέναντι σ’ αυτή την τροπή των πολιτικών εξελίξεων.

 Δυστυχώς, η Δ.Α.Κ.Ε. (από την κεντρική του δημόσιου τομέα ως και αυτή της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης) μένει απλός θεατής των εξελίξεων δίχως να παρεμβαίνει παίρνοντας σαφή θέση. Δε δείχνει την παραμικρή πρόθεση ν’ αφήσει το πολιτικό της στίγμα προτάσσοντας την ανάγκη προάσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας καθώς και του δικαιώματος στη ζωή για τον Έλληνα εργαζόμενο.

 Κάνουμε αυτήν την παρατήρηση εκτιμώντας πως η στάση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας αλλά και της Δ.Α.Κ.Ε., από τον Απρίλη του 2010 μέχρι και σήμερα ήταν ξεκάθαρα αντιμνημονιακή και ενάντια σ’ όλα τα επώδυνα και παράλογα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατά των Ελλήνων εργαζομένων. Με σημαία την αντίθεσή μας στις επιταγές του μνημονίου απευθυνόμαστε όλον αυτό τον καιρό στους συναδέλφους και χαίρουμε της εκτίμησής τους για τη στάση μας. Είχαμε βέβαια, με προβληματισμό, δει  τη Νέα Δημοκρατία να «μετριάζει» την ορμή  της, «να βάζει νερό στο κρασί της» και να υπερψηφίζει τους εφαρμοστικούς νόμους του Μεσοπρόθεσμου.

 Η στροφή όμως που έκανε μέσα σε λίγες ώρες κι από την ανένδοτη, αντιμνημονιακή  στάση οδήγησε στην αποδοχή και στήριξη των συμφωνιών της 26^ης Οκτωβρίου καθώς και στη συμμετοχή και στήριξη στο συνταγματικό έκτρωμα της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν «καταπίνεται» με τίποτα.

  Όλοι αντιλαμβανόμαστε τις ανύπαρκτες δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης που έχει αυτή η κυβέρνηση. Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως δεν είναι καν στις προθέσεις της μια τέτοια πολιτική. Η αποδοχή των όσων η κυβέρνηση Παπανδρέου συμφώνησε μ’ αυτούς που τινάζουν στον αέρα την ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δέσμιοι δόλιων σχεδίων και συμφερόντων, γνωρίζουμε καλά πως σημαίνει οριστική υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας μας. Και στα πλαίσια αυτής ακριβώς της πολιτικής πρόκειται να κινηθεί κι η «μεταβατική» κυβέρνηση Παπαδήμου. Μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με ολίγον από ΝΔ (για να κερδίσουμε τα εύσημα των δανειστών) και τη συμμετοχή του έτερου μνημονιακού κόμματος, του ΛΑΟΣ.

 Καμία ουσιαστική σημασία δεν έχει το αν ο κ. Σαμαράς θα υπογράψει η όχι την αποδοχή των δεσμεύσεων. Η συμμετοχή (με τους δυο αντιπροέδρους μάλιστα) της ΝΔ στην κυβέρνηση είναι από μόνη της υπογραφή. Υπογραφή της δανειακής σύμβασης που υποτίθεται ότι είναι σωτήρια για την πατρίδα, αλλά που με την ψήφισή της από τη Βουλή έχει τα εξής «καταπληκτικά» αποτελέσματα:

Το αλλιώτικο φετινό ΟΧΙ

 Είναι κάποιες στιγμές που τα γεγονότα που τρέχουν ταχύτατα γύρω σου, καταφέρνουν να σε κάνουν να νιώσεις το τσίμπημα της, καλώς εννοούμενης, ζήλιας, γιατί δεν ήσουν ζωντανό κομμάτι τους. Είναι εκείνες οι στιγμές που η Ιστορία γράφεται, που θαύματα γεννιούνται. Στιγμές όπως των παρελάσεων της 28^ης Οκτωβρίου 2011 κι όσων συνέβησαν με αφορμή αυτές, που έχουν ήδη κερδίσει τη δική τους θέση στην Ιστορία. Δυνατή και συγκλονιστική χαράχτηκε στη μνήμη κι η εικόνα.

 Η εικόνα των μαθητών που παρελαύνουν με τα μαύρα περιβραχιόνια, αποστρέφοντας τα μάτια από την Υπουργό Παιδείας που διαλύει την Παιδεία. Των μαθητών που γυρνούν την πλάτη στις ψευδεπίγραφες «αρχές του τόπου». Της απειλούμενης με διώξεις φιλαρμονικής του Δήμου της Αθήνας με τις μαύρες κορδέλες στα σιωπηλά όργανα. Της διαμαρτυρόμενης προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας λαοθάλασσας (που για πολλά από τα ΜΜΕ ήταν μια μικρή ομάδα).

 Θα το πω ξεκάθαρα. Ζήλεψα τους δασκάλους και τους καθηγητές που έχουν για μαθητές τους αυτά τα παιδιά σ’ όλη την Ελλάδα (είτε τα είδαμε στην τηλεόραση είτε όχι, γιατί είναι πάρα πολλά αυτά που έγιναν και δεν προβλήθηκαν). Παιδιά που έμαθαν και δίδαξαν το μάθημα των αγωνιστών του ’40. Παιδιά που έκαναν το ΟΧΙ πράξη κι έφεραν έναν αέρα φρέσκιας ελπίδας στις ζοφερές μέρες που ζούμε. Γιατί το μάθημα του ΟΧΙ, στη δική τους παλικαρίσια στάση έπιασε τόπο.

 Βρέθηκαν, βέβαια, άμεσα οι «καλοθελητές» που μίλησαν για την εκμετάλλευση των μαθητών για χάρη συνδικαλιστικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Το μήνυμα είχε όμως ήδη περάσει. Το «ανώνυμο θαύμα» που έβλεπε ο μεγάλος ποιητής Γιώργος Σεφέρης στο λαό του ’40, συντελέστηκε πάλι. Συντελέστηκε κυρίως από τη νέα γενιά κι αυτό είναι που έχει τρομάξει όλους αυτούς που, δυο μέρες τώρα, μάχονται υποκριτικά για την υπεράσπιση των θεσμών και της κοινής ιστορικής μνήμης.

 Δεν ήμουν ποτέ οπαδός της ιδέας της χρησιμοποίησης των εορτασμών των εθνικών επετείων για την προβολή αιτημάτων και διεκδικήσεων. Δεν ήμουν και συνεχίζω να μην είμαι. Μόνο, όμως, όποιος δε θέλει, δεν μπορεί και να μη δει ότι όλα αυτά που συνέβησαν φέτος ξεπέρασαν κατά πολύ την όποια πολιτική ή συνδικαλιστική πράξη, ξεπέρασαν κι αυτούς που συνηθίζουν να διοργανώνουν «χάπενινγκ» στις παρελάσεις. Κι έγινε αυτό, γιατί ήταν αυτή η ίδια η τιμή στην ιστορική μνήμη που ξεσήκωσε όλους αυτούς που δεν είχαν σχεδιάσει όσα έπραξαν το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου 2011. Κι όχι, δεν ήταν ούτε καθοδηγούμενοι, ούτε όχλος, ούτε κίνδυνος για τους θεσμούς. Ήταν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών αντιλήψεων που υιοθέτησαν μια κοινή στάση διαμαρτυρίας. Που όρθωσαν το ανάστημά τους συναισθανόμενοι το ιστορικό χρέος που έχουν, όπως όλοι μας, κληρονομήσει. Δεν προσέβαλαν, δεν αμαύρωσαν τη μνήμη των νεκρών του ’40 αλλά της έστησαν νέο μνημείο σε καιρούς μιας άλλης, νέου τύπου, κατοχής.

· Η μνήμη των νεκρών του ’40 αμαυρώνεται από εκείνους που επέλεξαν, κάνοντας κατάχρηση της ψήφου του λαού, να καταπατήσουν το Σύνταγμα και να υποδουλώσουν  την Ελλάδα σ’ ένα νέο Ράιχ.

· Η μνήμη των νεκρών του ’40 αμαυρώνεται από όλους όσους στραγγίζουν την εθνική ιδέα και τα ιστορικά κατορθώματα από κάθε νόημα, κάνοντας αήθη χρήση τους για να καλύψουν τη δική τους έλλειψη εθνικής συνείδησης και τις ανθελληνικές, βρομερές πράξεις τους.

· Η μνήμη των νεκρών του ’40 αμαυρώνεται από όλους αυτούς, που (από όλο το πολιτικό φάσμα) σπεύδουν να καταδικάσουν τη λαϊκή αντίδραση, φοβούμενοι μην κινδυνέψουν οι ίδιοι κι οι θλιβερές καριέρες τους, αγνοώντας τραγικά πως η Ιστορία κι ο ελληνικός λαός τους έχει ξεπεράσει.  

 Καταναλώθηκε πολύς τηλεοπτικός χρόνος, γράφτηκαν και θα γραφτούν πολλά περί της περιφρόνησης του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας και της ματαίωσης της στρατιωτικής παρέλασης.

 Ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας έχει, περιφρονηθεί από τον ίδιο τον εκπρόσωπό του. Δυστυχώς για τον ίδιο αλλά κυρίως για τον ελληνικό λαό, ο κ. Παπούλιας «λησμόνησε» τη συνταγματική του υποχρέωση να προστατεύσει τον τόπο από μια αντισυνταγματική κυβέρνηση. Κι επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα, δεν αρκεί η επίκληση στα ηρωικά νιάτα για να σβήσει την προστασία που παρέχει στην υπόδουλη κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου στο «μεγαλειώδες» έργο της εξόντωσης του ελληνικού λαού και του ξεπουλήματος της Ελλάδας. Δεν αρκούν τα άκαιρα δάκρυα. Αυτά θα έπρεπε να έχουν χυθεί και βλαστήσει όταν οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης (που μισθοδοτούνται από το υστέρημα του Έλληνα πολίτη) χτυπούσαν (χτυπούν και θα ξαναχτυπήσουν) ανελέητα εργαζόμενους, συνταξιούχους και μαθητές γιατί τόλμησαν να πουν ΟΧΙ στην εξαθλίωση της ζωής τους.

 Όλοι το καταλάβαμε πως η παρέλαση ματαιώθηκε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης η οποία και στη συνέχεια έκανε αισχρό πολιτικό τζόγο πατριδοκαπηλίας με αφορμή το γεγονός.

 Δε χρειάζονται περισσότερα λόγια. Έχουν όλα ειπωθεί. Πάνω απ’ όλους μίλησαν τα παιδιά με το αλάνθαστο αισθητήριο που τους δίνει η ιστορική τους αθωότητα.

 Άλλο χρειάζεται.

 Ο αγώνας για να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται η κυβέρνηση που ξεπούλησε συνειδητά τα πάντα σε σύγχρονους κατακτητές και ν’ ανατραπεί η ολέθρια πολιτική της. Ο αγώνας για να μη διανοηθεί η επόμενη κυβέρνηση να ακολουθήσει την ίδια πολιτική ή πιο καλλωπισμένες παραλλαγές της.

 Έτσι, σίγουρα, θα τιμηθεί η ιστορική μνήμη.

Αθήνα, 30 Οκτωβρίου 2011

Θανάσης Κικινής,

δάσκαλος.

Μέλος Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. 

Οκτώβριος 2011

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Συναδέλφισσα, συνάδελφε 

Από τον Απρίλη του 2010 μέχρι σήμερα παρακολουθείς, σαν σε ταινία, την υπόδουλη Κυβέρνηση και την Τρόικα να σου ληστεύουν μισθούς, ζωή και όνειρα.

 Ανενόχλητοι συγχωνεύουν, κόβουν και ράβουν τα σχολεία κατά τις επιταγές νοσηρών μαθηματικών υπολογισμών, λες κι όλα αυτά δεν αφορούν μικρά παιδιά (αυτά του «πρώτα ο μαθητής») λες κι όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με το μέλλον της πατρίδας μας.

 Αμέριμνοι βυθίζουν στην εγκατάλειψη τα δημόσια σχολεία στερώντας τους ακόμη και τις απολύτως απαραίτητες υποδομές, αρνούμενοι να δώσουν έστω και τα ελάχιστα χρήματα για τη στοιχειώδη λειτουργία τους.

 Σαδιστικά τιμωρούν τους νέους εκπαιδευτικούς, αυτούς που μπήκαν με 18.000 μόρια στα Παιδαγωγικά Τμήματα, να παραμένουν υποχρεωτικά για 3 χρόνια μακριά από τα σπίτια τους με μισθούς πείνας. 

 Τώρα με το πρόσχημα, και πάλι, της σωτηρίας του τόπου αφού πρώτα ως άλλοι Οθωμανοί κατακτητές σου επέβαλλαν χαράτσι, αφού βάφτισαν «κοινωνική αλληλεγγύη» τη ληστεία μετά φόνου, έρχονται με το νέο μισθολόγιο – δολοφόνο να σου στερήσουν και το δικαίωμα να ζεις.

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΣ ΑΠΑΘΗΣ;

 Τι άλλο πρέπει να κάνουν για να ξεσηκωθούμε; Πόσο ακόμη θα τους αφήνουμε να λεηλατούν την πατρίδα μας, τη ζωή μας, το μέλλον των παιδιών μας;

 Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την κυνική ομολογία ότι οδηγός τους είναι οι εντολές της Τρόικας κι όχι η εθνική κυριαρχία.

 Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναβολή της αντίδρασης. Το αύριο που μας ετοιμάζουν δεν το έχουμε δει ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας.

Ø Την Τρίτη 18 Οκτωβρίου μαζί με το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και τα Δ.Σ. των Συλλόγων του Λεκανοπεδίου συγκεντρωνόμαστε στο Υπουργείο Παιδείας και προχωράμε σε συμβολική κατάληψή του.

Ø  Τετάρτη 19/10 και Πέμπτη 20/10  συμμετέχουμε δυναμικά στη 48ωρη πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση και στα συλλαλητήρια που θα πραγματοποιηθούν. Να νιώσουν την οργή μας να καταλάβουν πως το στημένο τους παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Ø Την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου συμμετέχουμε στην απεργία που έχει δεσμευτεί να προκηρύξει το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. εάν εκείνη τη μέρα ψηφίζεται το νομοθετικό έκτρωμα στη Βουλή και συγκεντρωνόμαστε εκεί για να βροντοφωνάξουμε πως δε θα περάσει.

Συναδέλφισσα, συνάδελφε

 Ξέρουμε πως όλα αυτά θα έπρεπε το συνδικαλιστικό κίνημα να τα έχει προλάβει. Γι’ αυτό και στην 80^η Γ.Σ. του Ιουνίου η ΔΑΚΕ/ΠΕ είχε καταθέσει την πρόταση να μην ανοίξουν τα σχολεία ώστε από την αρχή να ξέρουν πως θα μας βρουν απέναντί τους σε ό, τι ετοίμαζαν. Δυστυχώς όλοι αυτοί που τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και μιλούν για αγώνες δίχως τέλος άργησαν πολύ. Έδωσαν απλόχερα όλο το χρόνο που χρειαζόταν η Κυβέρνηση για να προχωρήσει στο δολοφονικό έργο της.

 Τώρα όμως, έστω και καθυστερημένα, είναι η ώρα του αγώνα.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ

Αθήνα, 17 Ιουνίου 2011

ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

ΜΑΘΗΜΑ 1^ο : «…ΠΑ.ΣΟ.Κ…»

 Ξεκίνησε χθες το πρόγραμμα της «Μείζονος Επιμόρφωσης». Κάτω από το βαρύγδουπο τίτλο της κρύβεται η ωμή πραγματικότητα. Τα κοινοτικά κονδύλια πρέπει να αξιοποιηθούν και η εκπαιδευτική πράξη οφείλει να προσαρμοστεί στις διαδικασίες απορρόφησής τους. Τα επιμορφωτικά κέντρα της «μείζονος επιμόρφωσης» λειτουργούν σε άλλες σφαίρες, σε μια εικονική πραγματικότητα. Εδώ τίποτα δεν ακούγεται για συγχωνεύσεις σχολείων, για την εκπαίδευση που επαιτεί κονδύλια λειτουργίας, για την κατάργηση της μετεκπαίδευσης, του ολοήμερου, της δεύτερης ξένης γλώσσας, για τους διορισμούς που δε θα γίνουν, για τα κοινοτικά κονδύλια που αξιοποιούνται για μια αδιανόητη προπαγάνδα τύπου δικτατοριών Λατινικής Αμερικής.

 Οι «επιμορφούμενοι» ανοίγουν τα βιβλία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και μαθαίνουν για ένα νέο σχολείο όπου παρέχεται :  « Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους. Κεντρική προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ. Η εκπαίδευση παραμένει προτεραιότητα στον προϋπολογισμό !!!!!...».

 Η εισαγωγή του «εκπαιδευτικού υλικού» του προγράμματος της Μείζονος Επιμόρφωσης, είναι ένα συνονθύλευμα κούφιων λόγων και εντυπωσιακών κενολογιών. Αναμενόμενο. Δεν προξενεί καμία έκπληξη σε κανέναν (Επιφυλασσόμαστε να το σχολιάσουμε σε επόμενη ανακοίνωση).  Αυτό όμως που ξεπερνάει κάθε προηγούμενο είναι η ευθύτατη αναφορά σε πρόγραμμα κομμάτος.

 Από πού άντλησαν το δικαίωμα τα κομματικά ανδρείκελα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου να χρησιμοποιήσουν κονδύλια που εκταμιεύτηκαν με, υποτιθέμενο, σκοπό την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για να ασκήσουν άθλια κομματική προπαγάνδα;

 Καλούμε τους συλλόγους εκπ/κών Π.Ε. και τη Δ.Ο.Ε. να καταδικάσουν την αήθη ενέργεια της Υπουργού Παιδείας και των υπαλλήλων της και να ζητήσουν την άμεση απόσυρση του απαράδεκτου προπαγανδιστικού εγχειριδίου.

 Ουσιαστική επιμόρφωση μπορεί να υπάρξει με τον κεντρικό συντονισμό των επιμορφωτικών δράσεων με βάση τις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης καθώς και με την πλήρη επαναλειτουργία της Μετεκπαίδευσης για όλους τους εκπαιδευτικούς. Η «επιμόρφωση» με την ευκαιριακή χρήση κοινοτικών κονδυλίων είναι αποσπασματική, δίχως εκπαιδευτικό σχεδιασμό και περιεχόμενο.

 Σε καμία περίπτωση δεν ανεχόμαστε να είναι στυγνή προπαγάνδα.

Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε. των συλλόγων «Αθηνά» και «Αριστοτέλης»

 Λίγες μόλις αράδες σε κάποιες εξαιρετικά εσπευσμένες υπουργικές αποφάσεις, ήταν αρκετές για ν’ αποκαλύψουν ξεκάθαρα ακόμη και στον πιο αφελή από μας ότι ο στόχος της κυβέρνησης είναι ένας και μοναδικός : Η απαξίωση και η διάλυση του δημόσιου δωρεάν σχολείου.

 Οι αποφάσεις που μέσα σε λίγες ώρες ανέτρεψαν πλήρως ότι γνωρίζαμε σε σχέση με δυο βασικούς πυλώνες για την εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια, φαντάζουν απροσδόκητες αλλά με μια πιο ψύχραιμη θεώρηση καταλαβαίνουμε ότι ήταν μάλλον, κι αυτές, αναμενόμενες.

 Το πολυσυζητημένο και πολλάκις επανασχεδιασμένο Ολοήμερο Σχολείο πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Χρόνια ολόκληρα ατέλειωτων συζητήσεων, διαφωνιών, συνεδρίων, υπουργικών σχεδιασμών σβήστηκαν μεμιάς.

 Πέρα από τις ενστάσεις που είχαμε εκφράσει για τον τρόπο λειτουργίας αλλά και την αμφισβήτηση ακόμα της εκπαιδευτικής διάστασής του, το ολοήμερο είχε τις προοπτικές με το σωστό σχεδιασμό να επιτελέσει σημαντικό ρόλο στα πλαίσια ενός δημόσιου σχολείου με κοινωνικό και εκπαιδευτικό ρόλο σε αλληλεπίδραση με το κοινωνικό περιβάλλον.

 Πριν από ένα χρόνο, μέσω μεγαλόστομων εξαγγελιών το Υπουργείο Παιδείας είχε προχωρήσει στη δημιουργία 801 «νέων ολοήμερων» που η λειτουργία τους είχε ως βασικό στόχο, υποτίθεται, το να μένει η τσάντα του μαθητή στο σχολείο. Αυτή η φιλοσοφία, υποτίθεται πάντα, πως ώθησε τους κυβερνώντες στο να διαλύσουν πλήθος σχολικών μονάδων, με μια σειρά απαράδεκτων παιδαγωγικά συγχωνεύσεων, και να τις μετατρέψουν σε νέα, «νέα ολοήμερα». Τώρα πριν ακόμη τοποθετηθούν οι στρατιές των υπεράριθμων εκπαιδευτικών σε νέες θέσεις (ποιες άραγε;) και με έκδηλη την αγωνία των αδιόριστων – αναπληρωτών που κανείς τους δεν μπορεί να ξέρει που και αν θα δουλέψει φέτος, έρχεται το Υπουργείο να βάλει λουκέτο στο σχολείο που δεν πρόλαβε καν να λειτουργήσει.

 «Ενισχύοντας» παράλληλα το «πρώτα ο μαθητής», το Υπουργείο συνεχίζει το έργο του καταργώντας τη δεύτερη ξένη γλώσσα που πάρα πολλοί μαθητές είχαν ήδη διδαχθεί, υποχρεώνοντάς τους να προσαρμοστούν (απολύτως παιδαγωγικά) στη μία δεύτερη ξένη γλώσσα που θα απομείνει στο σχολείο τους με κριτήρια που σίγουρα ο συντάκτης της σχετικής Υπουργικής Απόφασης αποκλείεται να μπορεί να μας εξηγήσει ποια θα είναι.

 Τραγωδία…

 Θα είναι ατόπημα αν περιορίσουμε τη ματιά μας στο να κοιτάξει αποσπασματικά τα δυο τελευταία πονήματα της ξενοκίνητης κυβέρνησης.

 Δεν επιτρέπεται να ξεχνάμε πως όλα αυτά γίνονται σ’ ένα σχολείο που έχει πάψει πια να χρηματοδοτείται, να εξοπλίζεται, να συντηρείται. Σ’ ένα σχολείο που καμιά από τις ατέλειωτες μεταρρυθμίσεις δεν έβαλε αληθινά στο κέντρο το μαθητή και τις ανάγκες του. Σ’ ένα σχολείο όπου το κλίμα που ετοιμάζει με άλλο νομοσχέδιο η κυβέρνηση είναι του αυταρχισμού, της γραφειοκρατίας και της αποδυνάμωσης δημοκρατικών οργάνων όπως ο σύλλογος των διδασκόντων. Σ’ ένα σχολείο όπου η αντισταθμιστική αγωγή έχει εγκαταλειφθεί κι οι εκπαιδευτικές ανισότητες διογκώνονται. Σ’ ένα σχολείο με κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς που τους στερείται ακόμη κι η δυνατότητα να μετεκπαιδεύονται στο αντικείμενό τους.

 Είναι, δυστυχώς, ολοφάνερο πως η υπόδουλη κυβέρνηση αποφάσισε να τελειώνει με την υπόθεση δημόσιο δωρεάν σχολείο. Αποφάσισε να ξεφορτωθεί έναν ακόμη δημόσιο οργανισμό. Αφού όμως δεν μπορεί να τον πουλήσει προτιμά να τον διαλύσει.

Συνάδελφε,

 Η σχολική χρονιά πλησιάζει στο τέλος της. Η φαντασία μας δεν είναι τόσο νοσηρή ώστε να μπορεί να συλλάβει σ’ όλο της το μέγεθος την τραγική εικόνα που θα παρουσιάζει η επόμενη στο ξεκίνημά της. Γνωρίζουμε όμως όλοι πως η παιδεία θυσιάζεται στο όνομα της εξοικονόμησης πόρων. Γνωρίζουμε πως η εργασιακή ανασφάλεια θα μας συντροφεύει από τώρα και στο εξής. Γνωρίζουμε πως η άγρια φορολογική επιδρομή θα μας φτάσει στο κατώφλι της απόλυτης φτώχειας. Γνωρίζουμε πως το νέο μισθολόγιο θα είναι η χαριστική βολή. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άπραγοι. Δεν έχουμε το δικαίωμα να μην αντιδράσουμε.

 Ο αγώνας ενάντια στο ξεθεμελίωμα της εκπαίδευσης και της ζωής των παιδιών μας πρέπει να γίνει καθημερινή αγωνία μας. Στα συλλαλητήρια, τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, στην 80^η Γ.Σ. του Κλάδου που αν δε γίνει ορόσημο αναγέννησης του Εκπαιδευτικού Συνδικαλισμού θα γίνει η ταφόπλακά του. Δώσε παντού το δυναμισμό σου.

Τα παιδιά μας

 μόνο από τους αγώνες μας έχουν να περιμένουν.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ 80^Η Γ.Σ. ΤΗΣ ΔΟΕ

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΚΠ/ΚΩΝ Π.Ε. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

 31-5-2011

XOYNTA

Την ώρα που η Ελλάδα πνίγεται στην ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, η «ταγμένη στην προστασία του πολίτη» ελληνική αστυνομία χρησιμοποιείται από την Κυβέρνηση - χούντα του μνημονίου αποκλειστικά για δολοφονικές επιθέσεις εναντίον όσων διαμαρτύρονται για την καταλήστευση της ζωής μας.

ΑΙΣΧΟΣ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

 Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. συνεδρίασε σήμερα με θέματα Η.Δ. την παραπέρα πορεία του Κλάδου και την προετοιμασία της 80^ης Γ.Σ. του Κλάδου.

 Πριν την έναρξη της συζήτησης για τα συγκεκριμένα θέματα, ο πρόεδρος του Δ.Σ. έφερε ως θέμα την οριστικοποίηση του τόπου και του χρόνου πραγματοποίησης της ημερίδας για την παρουσίαση των πορισμάτων της έρευνας του ΙΠΕΜ – ΔΟΕ σχετικά με τη λειτουργία των 801 «νέων ολοήμερων σχολείων».

 Έχοντας αναλάβει  από την παράταξη της ΔΑΚΕ την ευθύνη της εισήγησης για το συγκεκριμένο ζήτημα, κατέθεσα τις παρακάτω απόψεις της παράταξης:

• Η παράταξη της ΔΑΚΕ στήριξε από την πρώτη στιγμή την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης έρευνας πιστεύοντας ακράδαντα ότι τα πορίσματά της θα επιβεβαιώσουν και θα ισχυροποιήσουν την άποψη ότι ο συγκεκριμένος θεσμός αποτελεί μνημείο προχειρότητας και κακού σχεδιασμού από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, με σωρεία αρνητικών επιπτώσεων στην εκπαιδευτική διαδικασία, στους μαθητές και στο έργο των εκπαιδευτικών.
• Σε προηγούμενες συνεδριάσεις του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.  η παράταξή μας τήρησε θετική στάση στην πραγματοποίηση της ημερίδας με βασικότατη προϋπόθεση την ολοκλήρωση της έρευνας στο σύνολό της.

• Μέχρισήμερα η έρευνα δεν έχει ολοκληρωθεί ούτε στο ποσοτικό ούτε και στο ποιοτικό της κομμάτι. Υπάρχει, επιπλέον, και η αρνητική εμπειρία της μη κοινοποίησης μέχρι και σήμερα των ποιοτικών χαρακτηριστικών της προηγούμενης έρευνας για τα «νέα» βιβλία που είχε πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2009!!!
• Με βάση τα παραπάνω αλλά και την οικονομική δυσπραγία της Ομοσπονδίας στην παρούσα φάση, η παράταξη της ΔΑΚΕ προτείνει η ανακοίνωση των πορισμάτων της έρευνας να γίνει στην κορυφαία διαδικασία της 80^ης Γ.Σ. του Κλάδου. Διαδικασία όπου θα συμμετέχουν πάνω από 600 αντιπρόσωποι οι οποίοι θα μεταφέρουν άμεσα τα πορίσματα της έρευνας στους εκπαιδευτικούς.
• Από εκεί και μετά όταν θα τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις μπορεί να γίνει η ολοκληρωμένη επιστημονική παρουσίαση των πορισμάτων σε ημερίδα.
   Αυτό που ακολούθησε από την πλευρά της παράταξης της ΠΑΣΚ ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία. 

• Επίθεση κατά της ΔΑΚΕ για ανακόλουθη στάση («ξεχνώντας» φυσικά τις προϋποθέσεις που είχαμε θέσει)
• Απειλές κατά της ΔΑΚΕ ότι θα «χρεωθεί» την απόκρυψη των πορισμάτων της έρευνας.
•  Κατηγορία κατά της ΔΑΚΕ ότι δεν επιθυμεί την πραγματοποίηση της ημερίδας, γιατί, τάχα, δεν την εξυπηρετούν τα πορίσματα !!!
• Απαξίωση του θεσμού της Γ.Σ. του Κλάδου με φράσεις τύπου «δεν μπορεί επιστήμονες να έρθουν να παρουσιάσουν την έρευνα στη Γ.Σ.», «δεν μπορούμε ως Δ.Σ. να απαξιώνουμε τους επιστήμονες αναγκάζοντάς τους να έρθουν σε Γ.Σ.».
• «Δραματικές» αποστροφές όπως «το να μην πραγματοποιηθεί τώρα η ημερίδα θα είναι η ταφόπλακα του ΙΠΕΜ».

 Σε όλα τα παραπάνω τα μέλη της ΔΑΚΕ (Ανδρουλάκης Μάνος, Κικινής Θανάσης, Ρηνάκη Καίτη - ο Τριαντάφυλλος Οικονόμου απουσίαζε εξ αιτίας δυσάρεστου οικογενειακού γεγονότος) δώσαμε ξεκάθαρη απάντηση τονίζοντας ότι η πρόταση για παρουσίαση των πορισμάτων στην 80^η Γ.Σ. του Κλάδου θα προσδώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός, αφού θα γίνει ενώπιον του σώματος των αντιπροσώπων των Γ.Σ. των Συλλόγων όλης της χώρας στην κορυφαία διαδικασία του Κλάδου.

 Αυτό όμως που ξεπέρασε κάθε δεοντολογία ήταν:

• Η αναίσχυντη επίθεση εναντίον μας με τη διατύπωση « η στάση της ΔΑΚΕ αποτελεί συνδικαλιστική αλητεία».
• Η ειρωνεία κατά του Μάνου Ανδρουλάκη όταν εξέφρασε την άποψη ότι η μέχρι τώρα αποδελτίωση των απαντήσεων στην έρευνα καταγράφει αρνητική στάση απέναντι στο θεσμό των 801 ολοήμερων.
• Η αχαρακτήριστη επίθεση κατά της Καίτης Ρηνάκη που ως ταμίας της Δ.Ο.Ε. εξέφρασε προβληματισμό για τις οικονομικές δυνατότητες πραγματοποίησης της ημερίδας, αφού μέχρι και σήμερα δεν έχουν κατατεθεί συνδρομές από τους Συλλόγους.
• Η, απαράδεκτη και προσβλητική, εκτίμηση ότι η άποψη που κατέθεσα ως εισηγητής αντιστρατεύεται την άποψη της ΔΑΚΕ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά προϊόν της «τραυματικής εμπειρίας» (;;;) που βίωσα από το γεγονός ότι πριν ένα μήνα δεν εξελέγην πρόεδρος της ΔΑΚΕ κι ότι μεταφέρω τα εσωτερικά της παράταξής μου στο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. !!!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

 Επειδή στα χρόνια που ασχολούμαι με το συνδικαλισμό έχω μάθει να εκφράζομαι πολιτικά κι όχι με ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις, μου ήταν αδύνατον να παραμείνω στη διαδικασία του «συμβουλίου» της Δ.Ο.Ε.

 Θεωρώ πως οι αξίες που εκπροσωπεί η  παράταξη της ΔΑΚΕ  και η ιστορία της δεν μπορούν να καταρρακώνονται από κανέναν. Δε συγχωρείται η ανοχή στις απαράδεκτες προσβολές που δεχτήκαμε ως άτομα, μα κυρίως ως συνδικαλιστική παράταξη με έντιμη και καθαρή διαδρομή. (Και δεν είναι το πρώτο συμβάν. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί πριν το Πάσχα με το κείμενο – λίβελο της ΠΑΣΚ εναντίον μας σε σχέση με την απόφαση για την απεργιακή κινητοποίηση της 30^ης Μαρτίου).

 Αποχώρησα από τη διαδικασία (το ίδιο έπραξε και η συναδέλφισσα Ρηνάκη) τονίζοντας ότι μου είναι αδύνατον να δεχτώ αυτή τη συνδικαλιστική αλητεία κι ότι προσωπικά θα εισηγηθώ στην παράταξή μου αυτό που θεωρώ αυτονόητο. Την αποχώρηση της ΔΑΚΕ από το προεδρείο της Δ.Ο.Ε. (έστω και σε αυτό το χρονικό σημείο, με καθαρά συμβολικό χαρακτήρα…) απ’ τη στιγμή που η κυβερνητική ΠΑΣΚ έχει ρίξει τη μάσκα της συναινετικής λειτουργίας και ακολουθεί τον τραγικό μονόδρομο της λάσπης, της απαξίωσης και του εξευτελισμού όσων τολμούν να εκφράζουν αντίθετη άποψη από την «μοναδική και απόλυτα ορθή» δική της.

 Δήλωση για τη Συνεδρίαση της Δ.Ο.Ε. 3/5/2011.pdf

Με συνδικαλιστική τιμή

Θανάσης Κικινής

«Έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις»*

 Η απεργιακή κινητοποίηση ΔΟΕ – ΟΛΜΕ στις 30 Μαρτίου, αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή.

 Το σύνολο των εργαζομένων ζει κάτω από το ζυγό του μνημονίου. Εργασιακά δικαιώματα, που κερδήθηκαν με αίμα χάνονται και ο κλοιός της οικονομικής εξαθλίωσης στενεύει όλο και περισσότερο. Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό σκηνικό οι εκπαιδευτικοί μ’ όσες δυνάμεις διαθέτουν παλεύουν ενάντια στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, έργο που έχει αναλάβει κι εκτελεί με ζήλο η υπουργός κ. Διαμαντοπούλου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Χρειάζεται όμως ο κλάδος το ισχυρό μήνυμα της δυναμικής και συνολικής αντίδρασης από τη συνδικαλιστική ηγεσία, μήνυμα που θα εμπνεύσει, θα οδηγήσει, θα γίνει η κινητήρια δύναμη των αγώνων κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες.

 Αυτό η απεργία της 30/3, δυστυχώς, δεν το είχε. Δεν το είχε γιατί η παράταξη της ΠΑΣΚ επέλεξε (την ίδια ώρα που σφραγίζονται σχολεία, την ώρα που οι εκπαιδευτικοί είναι κακοπληρωμένοι και πάρα πολλοί απλήρωτοι, την ώρα που χάνονται κατακτήσεις χρόνων…) να μην ψηφίσει απεργία από κοινού με την ΟΛΜΕ (που την είχε ήδη αποφασίσει μέσα από Ολομέλεια Προέδρων) και να εγκαταλείψει το δρόμο της κοινής δράσης των δύο Ομοσπονδιών. Επέλεξε να «στηρίξει» την κινητοποίηση μόνο στα λόγια και, το χειρότερο όλων, επιλέγει τώρα με ανακοίνωσή της, να καταδείξει στον κλάδο και την κοινωνία την «αποτυχία» της απεργίας.

 Δεν είναι μόνη η ΠΑΣΚ σ’ αυτή την προσπάθεια. Έχει (και παρέχει) την αγαστή συνεργασία της κ. Διαμαντοπούλου που, κυνικότατα, δηλώνει ότι οι εκπαιδευτικοί με τους οποίους συζητά είναι οι «μη απεργοί».

 Στοιχημένη σ’ αυτή την ανατριχιαστική (για μια δημοκρατική κοινωνία) αντίληψη, έχει ως οδηγό της «τη βούληση των συναδέλφων όπως εκφράστηκε απ’ τους προέδρους στην ολομέλεια της 14/3» (απόσπασμα από την ανακοίνωση της ΠΑΣΚ). Έχει δηλαδή ως οδηγό, τις Γ.Σ. που δεν είχαν απαρτία. Έχει ως οδηγό το αποτέλεσμα της απογοήτευσης των εκπαιδευτικών, την αποχή από το συνδικαλιστικό γίγνεσθαι. Απόλυτα λογικό, αν αναλογιστούμε ότι ήταν η ΠΑΣΚ που φρόντισε με την προδοτική στάση της στη μεγάλη απεργία του 1997, την τυφλή τακτική της εξουθένωσης των απεργών το 2006 αλλά και με την ταύτιση του συνδικαλισμού (σε όλα τα συνδικάτα) με τη συναλλαγή με τις «φιλικές» κυβερνήσεις και την «καριέρα», να οδηγήσει την κοινωνία στην απαξίωση του συνδικαλισμού.

 Το κείμενο που επέλεξε η ΠΑΣΚ για ν’ απευθυνθεί στους εκπαιδευτικούς στις 3 Απριλίου, είναι, δυστυχώς, ένα καίριο χτύπημα κατά του συνδικαλιστικού κινήματος, αφού:

• Ψεύδεται, κατηγορώντας όσους αποφάσισαν την απεργία ότι άλλαξαν το διεκδικητικό πλαίσιο της ΔΟΕ, «ξεχνώντας» ότι προτάχθηκαν ως άξονες διεκδίκησης τα τρέχοντα, φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την εκπαίδευση και εντάσσονται στις διεκδικήσεις της Ομοσπονδίας.
• Αναλαμβάνει το ρόλο της υπεράσπισης του «νέου σχολείου» για λογαριασμό του Υπουργείου, εγκαλώντας μάλιστα όσους έμειναν πιστοί στην κριτική στάση που είναι η, ως τώρα, θέση της ΔΟΕ.
• Αγνοεί επιδεικτικά τις αποφάσεις των συλλόγων διδασκόντων των 801 ολοήμερων και τις σχετικές αποφάσεις των συλλόγων εκπαιδευτικών, που αποτυπώνουν την αρνητική εμπειρία από τη λειτουργία αυτών των σχολείων.
• Κάνει άθλια χρήση της αγωνίας των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων που εργάζονται στα σχολεία αυτά, εμφανίζοντας την αμφισβήτηση του θεσμού ως αμφισβήτηση του δικαιώματός τους στην εργασία. Ποντάρει δηλαδή στον πόλεμο συμφερόντων μέσα στον κλάδο, για να «τρίβει τα χέρια της» η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.

 Αυτό, όμως, που είναι απίστευτα θλιβερό, είναι το ότι η ΠΑΣΚ δείχνει να «ξεχνά» όλον τον «πόλεμο» που μαίνεται καθημερινά στην κοινωνία και την εκπαίδευση με την ανελέητη επίθεση των κυβερνητικών – μνημονιακών επιταγών. Σαν να δρα σε άλλη χώρα, βάζει στο στόχαστρο της κριτικής της αυτούς που επέλεξαν ως χρέος τους την αντίσταση και την προσπάθεια ενεργοποίησης της βάσης με στόχο την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών επιλογών της κυβέρνησης.

 Είναι λυπηρό, η παράταξη που έχει την ευθύνη της προεδρίας της ΔΟΕ αντί να αναδεικνύει την οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών και την αποσάθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης, να αναδεικνύει τα «χαμηλά ποσοστά» της απεργίας και να ενοχοποιεί την πανεκπαιδευτική δράση. «Ξέχασε» η ΠΑΣΚ ότι τα μονοψήφια ποσοστά των τελευταίων εβδομάδων της απεργίας του 2006 δεν την αφορούσαν. Θυμάται όμως καλά τον παραδοσιακό της ρόλο, του εκπροσώπου (ευθέως ή κομψά) των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Τον επιτελεί στο ακέραιο διαχωρίζοντας τη θέση της από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της ΔΟΕ.

 Η ΠΑΣΚ στις στιγμές της μάχης έριξε την αγωνιστική μάσκα κι επέλεξε στρατόπεδο. Το κυβερνητικό. Καιρός να επιλέξουμε κι εμείς. Να την αφήσουμε στη θλιβερή μοναξιά της και στις διχαστικές επιλογές της. Να αποχωρήσει τώρα η παράταξή μας από το προεδρείο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας. «Έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις». Η ΠΑΣΚ επέλεξε την οδό Α. Παπανδρέου και τ’ «αξιώματα» που προσφέρει. Εμείς την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτοί οι δρόμοι δεν ταιριάζουν μεταξύ τους.

_____________________________

* στίχοι του Διονύση Σαββόπουλου

Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.των συλλόγων

 «Αθηνά» και «Αριστοτέλης» της Αθήνας